Τα οδοντικά εμφυτεύματα αποτελούν ίσως τη σημαντικότερη καινοτόμο εξέλιξη της Οδοντιατρικής επιστήμης, προσφέροντας σημαντικές λύσεις σε περιπτώσεις ασθενών με ελλείψεις δοντιών και μαλακών μορίων που δημιουργούν αισθητικά και λειτουργικά προβλήματα. Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, ο θεμελιωτής της Οδοντιατρικής Εμφυτευματολογίας, ο Per-Ingvar Branemark από τη Σουηδία τοποθέτησε εν έτη 1965 οδοντικά εμφυτεύματα στον πρώτο ασθενή, ο οποίος επανεξετάστηκε μετά από 40 χρόνια και διαπιστώθηκε ότι ήταν στη θέση τους σε πλήρη λειτουργία. Μετά από μια 15ετή περίοδο συγκρούσεων και αμφισβητήσεων, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα τελικά αποδέχτηκε το έργο του Branemark και τα οδοντικά εμφυτεύματα εισήχθησαν στην κλινική πράξη.

Στην καθημερινή κλινική πράξη τα εμφυτεύματα αποτελούν πολλές φορές την ιδανικότερη λύση και την πιο συντηρητική μέθοδο διότι:

1o)   Δε θυσιάζονται υγιείς ιστοί και συγκεκριμένα δε τροχίζονται υγιή δόντια για την κατασκευή γεφυρών.

2ο) Οι στεφάνες, οι γέφυρες και οι κινητές κατασκευές (οδοντοστοιχές) επί των οδοντικών εμφυτευμάτων μιμούνται σε άριστο βαθμό τη μορφολογία και αρχιτεκτονική των φυσικών δοντιών και ούλων, ικανοποιώντας πλήρως τις λειτουργικές και αισθητικές προσδοκίες των ασθενών.

2ο)  Με την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων διατηρείται η αισθητική του προσώπου και η λειτουργικότητα (μάσηση, ομιλία, κατάποση), διότι αναστέλλεται η περαιτέρω οστική απώλεια και υποχώρηση των ούλων μετά τις εξαγωγές των φυσικών δοντιών.

Περιγραφικά το οδοντικό εμφύτευμα αποτελείται από δυο τμήματα:

1o) Από το καθ’ εαυτόν εμφύτευμα (τεχνητή ρίζα) το οποίο είναι κατασκευασμένο εξολοκλήρου από τιτάνιο, υλικό το οποίο είναι απόλυτα βιοσυμβατό και δοκιμασμένο επί σειρά δεκαετιών στην κλινική πράξη. Οι τεχνητές αυτές ρίζες μετά από επιτυχή τοποθέτηση αποτελούν αξιόπιστα στηρίγματα στεφανών, γεφυρών ή οδοντοστοιχιών. Η διαδικασία αυτή συνοδεύεται από πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας (>95%), εφόσον επιτευχθεί η διαδικασία της ενσωμάτωσης του οδοντικού εμφυτεύματος στο οστούν (κόκκαλο) της γνάθου. Η διαδικασία αυτή καλείται οστεοενσωμάτωση («osseointegration») και αναφέρεται στην άμεση δομική και λειτουργική σύνδεση ανάμεσα στο κόκκαλο της γνάθου και στην επιφάνεια ενός τεχνικού υλικού, όπως είναι το οδοντικό εμφύτευμα.

2o)      Το δεύτερο ανεξάρτητο τμήμα αποτελεί η επιλεχθείσα για την περίπτωση προσθετική αποκατάσταση (στεφάνη, γέφυρα ή οδοντοστοιχία) επί του/των εμφυτεύματος/των.

Πριν την τοποθέτηση των οδοντικών εμφυτευμάτων, εξαιρετικά απαραίτητη είναι η λεπτομερής λήψη ιατρικού και οδοντιατρικού ιστορικού, καθώς και η κλινική και ακτινογραφική εκτίμηση του στόματος με πανοραμική ακτινογραφία ή/και αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης (CBCT-cone beam computed tomography).

Η διαδικασία τοποθέτησης ενός εμφυτεύματος είναι μια ανώδυνη διαδικασία και λιγότερο επώδυνη μιας απλής εξαγωγής στα χέρια ενός έμπειρου και επιστημονικά καταρτισμένου ιατρού.

Η χειρουργική διαδικασία τοποθέτησης των οδοντικών εμφυτευμάτων ακολουθείται από μια περίοδο αναμονής 2-4 μηνών ώστε να επιτευχθεί η οστεοενσωμάτωση. Στο διάστημα αναμονής τοποθετείται μια προσωρινή εργασία για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών και αισθητικών αναγκών του ασθενή. Εφόσον ολοκληρωθεί η οστεοενσωμάτωση, η οποία ελέγχεται κλινικά και ακτινογραφικά, σε δεύτερο στάδιο ακολουθεί η διαδικασία τοποθέτησης της προσθετικής αποκατάστασης επί του/των  εμφυτεύματος/των. Το δεύτερο στάδιο δε διαφέρει από την διαδικασία που απαιτείται για την κατασκευή και την τοποθέτηση μιας κλασσικής προσθετικής αποκατάστασης επί φυσικών δοντιών.